Greeks in Foreign CockpitsUS Navy · 1942–1945
Vasileios C.Giftos
Vasileios C.Giftos
Flying
Cross
Lieutenant (jg), USNRFM-2 Wildcat Pilot · Composite Squadron 86 (VC-86) · USS Bismarck Sea (CVE-95)
Vasileios C. Giftos, later known as Bill, was a Greek American naval aviator from Pittsfield, Massachusetts, the son of Constantine Giftos from Agios Petros in Arcadia and Helen Zee from Sparta. He entered the Navy’s V-5 aviation cadet program in December 1942, received the gold wings of a Naval Aviator as an Ensign in May 1944 and joined Composite Squadron 86 aboard the escort carrier USS Bismarck Sea. Flying the FM-2 Wildcat, he completed 30 combat missions over Luzon and Iwo Jima and was awarded the Distinguished Flying Cross and the Air Medal with five Gold Stars. On 21 February 1945 two kamikaze aircraft struck his carrier off Iwo Jima. Giftos was knocked unconscious, went into the sea and spent the night alone in rough water as 318 of his shipmates were lost. After the war he returned to Pittsfield, where he led the family business until 1982.Ο Vasileios C. Giftos, γνωστός αργότερα ως Bill, ήταν Ελληνοαμερικανός αεροπόρος του Ναυτικού από το Pittsfield της Μασσαχουσέτης, γιος του Κωνσταντίνου Γύφτου από τον Άγιο Πέτρο Αρκαδίας και της Ελένης Ζώη από τη Σπάρτη. Κατατάχθηκε στο πρόγραμμα δοκίμων αεροπόρων V-5 τον Δεκέμβριο του 1942, πήρε τα χρυσά φτερά του Αεροπόρου του Ναυτικού ως Σημαιοφόρος τον Μάιο του 1944 και εντάχθηκε στη Composite Squadron 86 του αεροπλανοφόρου συνοδείας USS Bismarck Sea. Με το FM-2 Wildcat πραγματοποίησε 30 πολεμικές αποστολές πάνω από τη Luzon και την Iwo Jima και τιμήθηκε με τον Διακεκριμένο Σταυρό του Ιπταμένου και το Αεροπορικό Μετάλλιο με πέντε Χρυσά Αστέρια. Στις 21 Φεβρουαρίου 1945 δύο kamikaze χτύπησαν το αεροπλανοφόρο του ανοικτά της Iwo Jima. Ο Giftos έχασε τις αισθήσεις του, βρέθηκε στη θάλασσα και πέρασε τη νύχτα μόνος του στα κύματα, ενώ χάθηκαν 318 ναυτικοί. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στο Pittsfield, όπου διηύθυνε την οικογενειακή επιχείρηση έως το 1982.
With special thanks to Dean Giftos, son of Vasileios C. Giftos, for the family archive, and to Gregg Easterbrook for his help.Με ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Dean Giftos, γιο του Vasileios C. Giftos, για το οικογενειακό αρχείο, και στον Gregg Easterbrook για τη βοήθειά του.
Quick Facts
- Born
- 20 December 1922Pittsfield, Massachusetts
- Heritage
- Greek AmericanAgios Petros, Arcadia · Sparta
- Unit
- Composite Squadron 86VC-86
- Ship
- USS Bismarck SeaCVE-95 escort carrier
- Aircraft
- Eastern FM-2Wildcat · N37
- Missions
- 30 combat missionsLuzon · Iwo Jima
- Decorations
- DFC · Air MedalFive Gold Stars
- Rank
- Lieutenant (jg)US Naval Reserve
Enter USN
The family
- FatherConstantine “Costi”
Sarantos Giftos - FromAgios Petros, Arcadia
- MotherHelen Zee
- FromSparta
- SonsPeter, John, William,
Arthur, Sarantos
Lieutenant Junior Grade Vassileios C. Giftos was born on December 20, 1922, the son of Constantine "Costi" Sarantos Giftos from Agios Petros, Arcadia, and Helen Zee from Sparta. Constantine had lost his first wife, Helen Panesis from Agios Petros in Kilkis from flu during 1919, and remarried Helen Zee later. He was one of the five sons the couple had. According to his brother Peter, his father was appreciative to become a U.S. citizen and used to say, 'Don't you ever let me hear you say anything bad about this country,' He was proud of America." This however didn't stop him to teach his sons about Greece, the Greek language, and Orthodox beliefs something that is very clear in the application papers of Vassileios Officer Military File
Don’t you ever let me hear you say anything bad about this country
Vassileios graduated from Pittsfield Highschool in 1940 and probably like many other Greek Americans motivated by the infamous Pearl Harbor raid and the gallant fight of Greece against the Axis and enlisted in the US Navy. He joined the Aviation Cadet V-5 training program on December 8, 1942, in NACSB (Naval Aviation Cadet Selection Board) New York, while attending Amherst College in Amherst MA, hoping to be a Naval Aviator. He was called to attend the NPFS (Navy Pre-Flight School) in Chapel Hill, NC on June 3, 1943, which included physical condition, athletics, military drill, instruction in the essentials of naval service, and ground school subjects. On August 25, 1943, he transferred to NAS Bunker Hill, Ind. for Primary Flight Training and after three months on November 23, 1943, he moved for the Intermediate Flight Training in NATC (Naval Air Training Center) Pensacola, Fla.
On May 1, 1944, he accepted his appointment as an Ensign USNR and he was wearing the coveted gold wings of a Naval Aviator. From this point onwards there isn't much data regarding his further training. It is certain that he passed the carrier qualification, most probably in NAS Glenview, Illinois or Nas Norfolk, Virginia and later he was sent for operational training in a fighter squadron. From photographic evidence, it was FIGHTING 37 the squadron in which fellow Greek American Frank Sarris excelled 1944 onboard USS Sangamon CVE-26 (for details regarding Frank Sarris check Volume C of Greeks in Foreign Cockpits). According to the squadron history from March till June 1944, the unit was at the shore, in NAS Daytona Fl., training for combat. There is a big chance that both Greek American naval aviators met during the training phase based on the fact that Sarris posted in VF-37 on May 17, 1944, however, Giftos transferred for duty in Composite Squadron 86 (VC-86), probably after May.
| No. | Date | Phase | Station / Unit | Entry |
|---|---|---|---|---|
| 01 | 8 December 1942 | Enlistment | NACSB New York | Joined the Aviation Cadet V-5 training program while attending Amherst College. |
| 02 | 3 June 1943 | Pre-flight | NPFS Chapel Hill, NC | Physical conditioning, athletics, military drill, naval essentials and ground school. |
| 03 | 25 August 1943 | Primary flight | NAS Bunker Hill, Ind. | Primary Flight Training. |
| 04 | 23 November 1943 | Intermediate | NATC Pensacola, Fla. | Intermediate Flight Training. |
| 05 | 1 May 1944 | Naval Aviator | Ensign, USNR | Commissioned and awarded the gold wings of a Naval Aviator. |
| 06 | Spring 1944 | Operational training | VF-37, NAS Daytona | Fighter training with Fighting 37, the squadron of fellow Greek American Frank Sarris. |
| 07 | After May 1944 | Fleet squadron | VC-86 | Transferred for duty in Composite Squadron 86. |
The family
- FatherConstantine “Costi”
Sarantos Giftos - FromAgios Petros, Arcadia
- MotherHelen Zee
- FromSparta
- SonsPeter, John, William,
Arthur, Sarantos
Ο Ανθυποπλοίαρχος (Ι) Vassileios C. Giftos γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1922 στο Pittsfield της Μασσαχουσετης και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Σαράντου Γύφτου από τον Άγιο Πέτρο της Αρκαδίας και της Ελένης Ζώη(;) από την Σπάρτη. Ο Κωνσταντίνος ήταν παντρεμένος αρχικά με την Ελένη Πανέση από τον Άγιο Πέτρο του Κιλκίς, ωστόσο απεβίωσε το 1919 εξαιτίας της γρίπης. Ο Vassileios ήταν ένας από τους πέντε γιούς που είχε το ζευγάρι. Σύμφωνα με τον αδελφό του Vasileios, τον Peter ο πατέρας τους ήταν πολύ υπερήφανος που κατάφερε να αποκτήσει την αμερικανική υπηκοότητα και συνήθιζε να τους λέει ότι δεν θα επέτρεπε να ακούσει από κανέναν κακό λόγο για τη νέα του πατρίδα. Ωστόσο όχι μονο δεν απεμπόλησε την καταγωγή του αλλά μεγάλωσε τα παιδιά του με τα ελληνικά ήθη και έθιμα, μαθαίνοντάς τους επίσης την ελληνική γλώσσα. Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από τα έγγραφα τα οποία κατέθεσε ο νεαρός κατά την κατάταξή του στο Ναυτικό, όπως αυτά προκύπτουν από τον Στρατιωτικό του Φάκελο.
Δεν θα επέτρεπε να ακούσει από κανέναν κακό λόγο για τη νέα του πατρίδα
Ο Vassileios αποφοίτησε από το Λύκειο του Pittsfield το 1940 και πιθανότατα όπως πολλοί άλλοι Ελληνοαμερικανοί παρακινημένοι από την περιβόητη επιδρομή στο Pearl Harbor και τον αγώνα της Ελλάδας εναντίον του Άξονα κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Εντάχθηκε στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Aviation Cadet V-5 στις 8 Δεκεμβρίου 1942 στο NACSB (Naval Aviation Cadet Selection Board) της Νέας Υόρκης, ενώ παρακολουθούσε το Amherst College στο Amherst της Μασσαχουσετης, ελπίζοντας να καταφέρει να γίνει πιλότος της Ναυτικής Αεροπορίας. Κλήθηκε να παρακολουθήσει την προ-πτήσεως εκπαίδευση στο NPFS (Navy Pre-Flight School) στο Chapel Hill, NC στις 3 Ιουνίου 1943, το οποίο περιελάμβανε φυσική κατάσταση, στίβο, στρατιωτική άσκηση, εκπαίδευση στα βασικά της ναυτικής υπηρεσίας και θέματα που αφορούσαν το Σχολείου Εδάφους. Στις 25 Αυγούστου 1943 παρουσιάστηκε στον αεροναύσταθμο NAS Bunker Hill, Ind. για την αρχική του πτητική εκπαίδευση και μετά από τρεις μήνες στις 23 Νοεμβρίου 1943 μετατέθηκε για την ενδιάμεση πτητική του εκπαίδευση στο Εκπαιδευτικό Κέντρο NATC (Naval Air Training Center) Pensacola, Fla.
Την 1η Μαΐου, 1944 δέχτηκε τον διορισμό του ως Σημαιοφόρος (Ι) USNR και έφερε με υπερηφάνεια τα πολυπόθητα χρυσά φτερά του Αεροπόρου του Ναυτικού. Από αυτό το σημείο και μετά δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία σχετικά με την περαιτέρω εκπαίδευση του. Είναι βέβαιο ότι πέρασε την αξιολόγηση προσνηώσεων σε αεροπλανοφόρα, πιθανότατα στο NAS Glenview, Illinois ή στο Nas Norfolk, Virginia και αργότερα στάλθηκε για επιχειρησιακή εκπαίδευση σε Μοίρα μαχητικών. Από φωτογραφικά στοιχεία αυτή η Μοίρα ήταν η VF-37 με την οποία ο έτερος Ελληνοαμερικανός πιλότος του Ναυτικού, Frank Sarris, διέπρεψε το 1944 επιχειρώντας από το USS Sangamon CVE-26 (για λεπτομέρειες σχετικά με τον Frank Sarris ελέγξτε τον Τόμο Γ της σειράς βιβλίων ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕ ΞΕΝΑ COCKPIT). Σύμφωνα με την ιστορία της Μοίρας από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο του 1944, η Μονάδα βρισκόταν στο αεροναύσταθμο NAS Daytona Fl., εκπαιδευόμενη για τις επικείμενες επιχειρήσεις. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα και οι δύο Ελληνοαμερικανοί αεροπόροι να συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της φάσης εκπαίδευσης με βάση το γεγονός ότι ο Sarris παρουσιάστηκε στην VF-37 στις 17 Μαΐου 1944 ωστόσο, ο Giftos μετατέθηκε Composite Squadron 86 (VC-86) κάποια στιγμή μετά τον Μάιο.
| No. | Date | Phase | Station / Unit | Entry |
|---|---|---|---|---|
| 01 | 8 December 1942 | Enlistment | NACSB New York | Joined the Aviation Cadet V-5 training program while attending Amherst College. |
| 02 | 3 June 1943 | Pre-flight | NPFS Chapel Hill, NC | Physical conditioning, athletics, military drill, naval essentials and ground school. |
| 03 | 25 August 1943 | Primary flight | NAS Bunker Hill, Ind. | Primary Flight Training. |
| 04 | 23 November 1943 | Intermediate | NATC Pensacola, Fla. | Intermediate Flight Training. |
| 05 | 1 May 1944 | Naval Aviator | Ensign, USNR | Commissioned and awarded the gold wings of a Naval Aviator. |
| 06 | Spring 1944 | Operational training | VF-37, NAS Daytona | Fighter training with Fighting 37, the squadron of fellow Greek American Frank Sarris. |
| 07 | After May 1944 | Fleet squadron | VC-86 | Transferred for duty in Composite Squadron 86. |
Gregg Easterbrook Archive Combat
USS Bismarck Sea · CVE-95
- 5 Sep 1944Embarked, San Diego
- 1 Nov 1944Eniwetok Atoll
- 4 Nov 1944Ulithi
- 21 Nov 1944Ki-45 Nick attack
- 29 Nov–15 DecPityilu airfield
- Jan 1945Lingayen Gulf, Luzon
- 19 Feb 1945Iwo Jima landings
- 21 Feb 1945Sunk by kamikazes
From February 1944 to July 1944, VC-86 trained hard to be able for combat duty onboard an escort carrier. Initially equipped with FM-1 Wildcats the squadron updated to the latest FM-2s during June 9 1944 and also began intensive night training. The training continued until the end of August. During this time the pilots were informed that their squadron would operate aboard USS Bismarck Sea CVE-95 in which they embarked on September 5, 1944, from NAS San Diego. Giftos and his squadron mates kept their training from the carrier deck and on October 16, CVE-95 sailed with her escorts for Pearl Harbor. Nine days later they left for Eniwetok Atoll in the Marshall Islands to report for duty, arriving on November 1, 1944. There USS Bismarck was attached to Task Group 12.2 and the next day along with the ships of the Group headed for Ulithi where they arrived on November 4.
The carrier and her air group's first mission was the escort of convoys to Mindanao. Both FM-2s and TBF Avengers flew hundreds of Combat Air Patrol and Anti-Submarine Patrol sorties covering the allied shipping. On November 21 CVE-95 was attacked and strafed unsuccessfully by a Ki-45 Nick twin-engine fighter-bomber which managed to evade CAP. Eight days later VC-86 catapulted its nine FM-2s and nine TBFs to Pityilu airfield in Admiral Islands for land base duty till December 15 when it got back with reinforcements, a total of 16 FM-2s and 12 TBFs, a prelude of the Operations ahead. CVE-95 joined Task Group (TG) 77.4 during the ensuing month, conducted frequent flight exercises and gunnery practices east of Huon Gulf, New Guinea. Tasked with air support for the 6th Army's landing at Lingayen Gulf, TG 77.4 sailed for the Palau Islands on 27 December on the first leg of its approach for the invasion of Luzon.
On 4 January 1945, the task group suffered intermittent attacks by Japanese land-based airpower. The only enemy surface forces encountered were the destroyers Hinoki and Sugi that her lookouts sighted on 5 January near Luzon. Bismarck Sea sent out four torpedo planes and four fighters to join other naval air units in a strike on the two enemy warships. Together, they seriously damaged both destroyers. Although subjected to many enemy air attacks, one of which claimed Ommaney Bay (CVE-79) and wreaked other less fatal damage, TG 77.4 arrived off Luzon and launched daily support and search missions from dawn to dusk until 17 January when the task group headed for the Carolines. Giftos flew 15 combat missions, bombing and strafing barracks, trenches, storage houses, command posts, barges, landing crafts, and ships. In the USS Bismarck Sea war diary, it is mentioned that Giftos and his fellow VF pilots were fatigued from the non-stop missions, and each pilot logged an average of seven combat hours per day, conducting at least one combat sortie of 3.3 hours duration.
Each pilot logged an average of seven combat hours per day
Meanwhile, at Ulithi, preparations for the assault and occupation of Iwo Jima were underway. Once again, the USS Bismarck Sea operated as part of the escort carrier support force. The so-called "baby flattops" of TG 52.2 departed Ulithi on February 10, moved toward Iwo Jima, and arrived at station on 16 February. USS Bismarck Sea operated about 50 miles south of the island providing anti-aircraft and anti-submarine patrols for the battleships, cruisers, and destroyers engaged in a bombardment. At 0900 on 19 February, the first assault wave landed. The escort carriers then supplied observation and spotting planes, photographic flights, combat air patrol over the beaches, anti-submarine patrols, and strike missions for direct support of the troops. The Greek American pilot flew many ground support missions, strafed Japanese pillboxes, trenches, troop concentrations, and anti-aircraft and other gun emplacements in the Iwo Jima invasion beaches. Until February 18, Giftos had 15 more combat missions for a total of 30 during the two campaigns so far. Along with the Air Medals and the Gold Stars for every 5 missions he got, he was also awarded the Distinguished Flying Cross, for the successful completion of 20 combat missions over Japanese-held territory.
The Distinguished Flying Cross citationΗ αιτιολογία του Διακεκριμένου Σταυρού του Ιπταμένου
For heroism and extraordinary achievement in aerial flight as Pilot of a Fighter Plane in Composite Squadron EIGHTY-SIX, attached to the USS BISMARCK SEA, in action against enemy Japanese forces in the Philippine Islands from January 12, to 14, 1945. Completing his twentieth combat mission during this period, Lieutenant Junior Grade, (then Ensign) Giftos, contributed materially to the success of his squadron. His courage and devotion to duty in the face of anti-aircraft fire were in keeping with the highest traditions of the United States Naval Service.
USS Bismarck Sea · CVE-95
- 5 Sep 1944Embarked, San Diego
- 1 Nov 1944Eniwetok Atoll
- 4 Nov 1944Ulithi
- 21 Nov 1944Ki-45 Nick attack
- 29 Nov–15 DecPityilu airfield
- Jan 1945Lingayen Gulf, Luzon
- 19 Feb 1945Iwo Jima landings
- 21 Feb 1945Sunk by kamikazes
Από τον Φεβρουάριο του 1944 έως τον Ιούλιο του 1944, η VC-86 εκπαιδεύτηκε σκληρά για να είναι σε θέση να διεξάγει πολεμικές επιχειρήσεις από το κατάστρωμα ενός αεροπλανοφόρου συνοδείας. Αρχικά εξοπλισμένη με FM-1 Wildcats, η μοίρα επανεξοπλίστηκε στα πιο εξελιγμένα FM-2 στις 9 Ιουνίου 1944 και επιπλέον άρχισε εντατική εκπαίδευση στις νυχτερινές επιχειρήσεις. Η εκπαίδευση συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι πιλότοι ενημερώθηκαν ότι η μοίρα τους θα επιχειρούσε στο USS Bismarck Sea CVE-95, στο οποίο επιβιβάστηκαν στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 από την προβλήτα στο NAS San Diego. Ο Giftos και οι σύντροφοί του στη Μοίρα συνέχισαν την εκπαίδευσή τους από το κατάστρωμα και στις 16 Οκτωβρίου, το CVE-95 απέπλευσε με την συνοδεία του για το Pearl Harbor. Εννέα ημέρες αργότερα αναχώρησαν για την Ατόλη Eniwetok στις νήσους Marshall για να αναλάβουν υπηρεσία, φτάνοντας την 1η Νοεμβρίου 1944. Εκεί το USS Bismarck προσαρτήθηκε στην Δύναμη Κρούσης 12.2 και την επόμενη μέρα μαζί με τα υπόλοιπα πλοία κατευθύνθηκαν προς το Utilhi όπου έφτασαν 4 Νοεμβρίου.
Οι πρώτες αποστολές του αεροπλανοφόρου και της αεροπορικής του Πτέρυγας ήταν η συνοδεία των νηοπομπών στο Mindanao. Τόσο τα FM-2 όσο και ται TBF Avengers πραγματοποίησαν εκατοντάδες περιπολίες αέρος (CAP) και ανθυποβρυχιακές περιπολίες προστατεύοντας τις συμμαχικές νηοπομπές. Κατά τη διάρκεια της 21ης Νοεμβρίου, το CVE-95 δέχθηκε μίας ανεπιτυχή προσβολή από ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος Ki-45 Nick, το οποίο κατάφερε να αποφύγει τα αμερικανικά καταδιωκτικά που προστάτευαν την αμερικανική αρμάδα. Οκτώ ημέρες αργότερα, η VC-86 απονήωσε τα εννέα FM-2 και τα εννέα TBF στο αεροδρόμιο Pityilu στις νήσους Admiral από το οποίο θα επιχειρούσε μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου. Κατα τη διάρκεια αυτή ενισχύθηκε με επιπλέον αεροπλάνα και επέστρεψε πίσω στο κατάστρωμα του USS Bismarck Sea με συνολικά 16 FM-2 και 12 TBF, ένα προοίμιο των επιχειρήσεων που σύντομα θα ακολουθούσαν. Το CVE-95 προσχώρησε στην Δύναμη Κρούσης (TG) 77.4 και κατά τη διάρκεια του επόμενου μήνα, πραγματοποίησε συχνές εκπαιδευτικές πτήσεις με τη χρήση όπλων, ανατολικά του κόλπου Huon της Νέας Γουινέας. Έχοντας ως αποστολή την αεροπορική υποστήριξη της 6ης Στρατιάς που θα εκτελούσε απόβαση στον Κόλπο Lingayen, η TG 77.4 απέπλευσε για τις νήσους Palau στις 27 Δεκεμβρίου κατά το πρώτο σκέλος της προσέγγισής της στις ακτές της Luzon.
Στις 4 Ιανουαρίου 1945, η Δύναμη Κρούσης υπέστη επιθέσεις από ιαπωνική αεροπορική δύναμη που επιχειρούσε στην περιοχή. Οι μόνες εχθρικές δυνάμεις επιφανείας που συνάντησαν ήταν τα αντιτορπιλικά Hinoki και Sugi που είδαν οι παρατηρητές της στις 5 Ιανουαρίου κοντά στη Luzon. Το Bismarck Sea έστειλε τέσσερα τορπιλοπλάνα και τέσσερα καταδιωκτικά για να συμμετάσχουν μαζί με άλλες ναυτικές αεροπορικές Μοίρες σε μια επίθεση εναντίον των δύο εχθρικών πολεμικών πλοίων, προκαλώντας σοβαρές ζημιές και στα δύο αντιτορπιλικά. Παρόλο που η αμερικανική αρμάδα υπέστη πολλές εχθρικές αεροπορικές επιθέσεις, η μία εκ των οποίων είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια του USS Ommaney Bay (CVE-79) και προκάλεσε άλλες λιγότερο θανατηφόρες ζημιές, η TG 77,4 έφτασε ανοικτά της Luzon και ξεκίνησε καθημερινές αποστολές υποστήριξης και αναζήτησης στόχων από το πρωί έως το σούρουπο έως τις 17 Ιανουαρίου, όταν η Δύναμη Κρούσης απέπλευσε για της νήσους Carolines . Ο Giftos πέταξε σε 15 πολεμικές αποστολές, πολυβολώντας και βομβαρδίζοντας στρατώνες, χαρακώματα, αποθήκες, θέσεις διοίκησης, φορτηγίδες, μικρά σκάφη και πλοία. Στο πολεμικό ημερολόγιο του USS Bismarck Sea αναφέρεται ότι ο Giftos και οι άλλοι πιλότοι καταδιωκτικών κουράστηκαν από τις συνεχείς αποστολές, πρακτικά χωρίς σταματημό, και ότι κάθε πιλότος κατέγραψε κατά μέσο όρο επτά ώρες πολεμικών εξόδων ανά ημέρα, πραγματοποιώντας τουλάχιστον μία πολεμική έξοδο διάρκειας 3,3 ωρών.
Κάθε πιλότος κατέγραψε κατά μέσο όρο επτά ώρες πολεμικών εξόδων ανά ημέρα
Εν τω μεταξύ στο Ulithi,, οι προετοιμασίες για την επίθεση και την κατάληψη της Iwo Jima ήταν σε εξέλιξη. Για άλλη μια φορά, το USS Bismarck Sea λειτούργησε ως μέρος της δύναμης των αεροπλανοφόρων συνοδείας. Τα λεγόμενα "baby flattops" της Δύναμης Κρούσης TG 52.2 αναχώρησαν από το Ulithi στις 10 Φεβρουαρίου, και κινήθηκαν προς το Iwo Jima φθάνοντας ανοιχτά της νήσου στις 16 Φεβρουαρίου. Το USS Bismarck Sea επιχειρούσε περίπου 50 μίλια νότια του νησιού παρέχοντας εναέρια κάλυψη και ανθυποβρυχιακές περιπολίας, προστατεύοντας τα θωρηκτά, τα καταδρομικά και τα αντιτορπιλικά που συμμετείχαν στον βομβαρδισμό των ιαπωνικών θέσεων. Στις 09:00 το πρωί της 19ης Φεβρουαρίου, το πρώτο κύμα των πεζοναυτών αποβιβάστηκε στις ακτές.
Στη συνέχεια τα αεροπλανοφόρα συνοδείας με τα αεροπλάνα τους παρείχαν εγγύς υποστήριξη των μαχόμενων στρατευμάτων, εναέρια κάλυψη, αναγνωριστικές πτήσεις αλλά και ανθυποβρυχιακές περιπολίες περιμετρικά του Στόλου. Ο Ελληνοαμερικανός πιλότος πέταξε πολλές αποστολές εγγύς υποστήριξης, πολυβόλησε θέσεις των ιαπώνων όπως σκηνές, συγκεντρώσεις στρατευμάτων καθώς και αμυντικές θέσεις πυροβόλων και θέσεις αντιαεροπορικών όπλων στις παραλίες της Iwo Jima. Μέχρι τις 18 Φεβρουαρίου, ο Giftos είχε 15 ακόμη πολεμικές αποστολές στο ενεργητικό του, φθάνοντας συνολικά τις 30 κατά τη διάρκεια των δύο μέχρι τώρα πολεμικών επιχειρήσεων. Μαζί με τα Αεροπορικά Μετάλλια και τα χρυσά αστέρια για κάθε 5 αποστολές που πήρε, τιμήθηκε επίσης με τον Διακεκριμένο Σταυρό του Ιπταμένου, για την επιτυχή ολοκλήρωση 20 αποστολών μάχης πάνω από κατεχόμενες από τους Ιάπωνες περιοχές.
The Distinguished Flying Cross citationΗ αιτιολογία του Διακεκριμένου Σταυρού του Ιπταμένου
Απονέμεται για ηρωισμό και εξαιρετικά επιτεύγματα σε πτήσεις ως πιλότος καταδιωκτικού αεροπλάνου της Μοίρας Composite Squadron EIGHTY SIX, προσαρτημένης στο USS BISMARCK SEA, ενάντια στις εχθρικές ιαπωνικές δυνάμεις στα νησιά των Φιλιππίνων από τις 12 έως τις 14 Ιανουαρίου 1945. Ολοκληρώνοντας την εικοστή του πολεμική αποστολή κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ανθυποπλοίαρχος (Ι), (τότε Σημαιοφόρος (Ι)) Giftos, συνέβαλε ουσιαστικά στην επιτυχία της Μοίρας του. Το θάρρος και η αφοσίωσή του στο καθήκον απέναντι σε αντιαεροπορικά πυρά είναι σύμφωνα με τις υψηλότερες παραδόσεις της Ναυτικής Υπηρεσίας των Ηνωμένων Πολιτειών».
FM-2 Wildcat · N37
N37 was one of the VC-86 FM-2 Wildcats, flown by the Greek American pilot from the deck of the USS Bismarck Sea.Το N37 ήταν ένα από τα FM-2 Wildcat της VC-86 με το οποίο πέταξε ο Ελληνοαμερικανός πιλότος από το κατάστρωμα του USS Bismarck Sea.
- Type
- Eastern FM-2 Wildcat
- Engine
- 1,350 hp
- Code
- N37
- Unit
- VC-86 · USS Bismarck Sea
The “Wilder Wildcat”
The FM-2 was the most numerous and best-performing Wildcat with 1,350 horsepower, bigger vertical tail surfaces, and more fuel capacity, earning the name the “Wilder Wildcat”. The FM-2 had four wing guns versus six in the Grumman F4F-4. Eastern knew that removing those two guns allowed the plane to carry more ammunition to the fight. The Grumman Wildcat carried 1,440 rounds for six guns, while the Eastern FM series carried 1,720 rounds for its four guns, allowing more firing time and endurance. The FM-2 covered the Philippine campaign with distinction. Jeep carriers supplied close air support and combat air patrol over all of the invasion beaches, as well as directly against the surface fleet of the Imperial Japanese Navy during the Battle of Samar.
The FM-2, having been built in huge numbers, was expected to guard sectors of the Japanese coast and cover the amphibious landings. The bombings of Hiroshima and Nagasaki changed everything, and the portly but deadly dogfighting Wildcat was now without a fight. Larger multi-role aircraft like the Corsair, Hellcat, and Skyraider were becoming available. Well beyond the initial F4F’s vision when she was designed in 1936, the sturdy Hellcat and Corsair were capable of not only being fighters but with their large engines, capable of being Fighter Bombers. The smaller Hellcat seemed to be of little use to the postwar nation, and hundreds of Lend-Lease Wildcats were simply dumped into the sea at the war’s end…discarded examples of a bygone type, the pure fighter.
Το FM-2 ήταν ο πιο πολυάριθμη και ισχυρότερη έκδοση του Wildcat με ισχύ κινητήρα ίση με 1.350 ίππους, μεγαλύτερο κάθετο ουραίο σταθερό και περισσότερη χωρητικότητα καυσίμου, κερδίζοντας το όνομα “Wilder Wildcat”. Το FM-2 είχε τέσσερα πολυβόλα έναντι έξι της έκδοσης F4F-4. Η αφαίρεση αυτών των δύο όπλων επέτρεψε στο αεροπλάνο να μεταφέρει περισσότερα πυρομαχικά στη μάχη. Το Wildcat της Grumman μετέφερε 1.440 βλήματα για τα έξι πολυβόλα, ενώ τα FM της Eastern 1.720 βλήματα για τα τέσσερα όπλα, επιτρέποντας περισσότερο χρόνο βολής και αντοχή. Το FM-2 διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά τις επιχειρήσεις της ανακατάληψης των Φιλιππίνων. Τα αεροπλανοφόρα συνοδείας παρείχαν εγγύς αεροπορική υποστήριξη και εναέρια κάλυψη σε όλες τις παραλίες κατά την εισβολή, ενώ επιτέθηκαν με επιτυχία και εναντίον μεγάλων μονάδων επιφάνειας του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού κατά τη Μάχη της Samar.
Το FM-2, που κατασκευάστηκε σε τεράστιους αριθμούς και αναμενόταν να αναλάβει σοβαρό ρόλο κατα την εισβολή στις Ιαπωνικές νησους. Οι βομβαρδισμοί όμως της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι με πυρηνικά άλλαξαν τα πάντα, και τα Wildcat δεν ήταν πλέον αναγκαία. Μεγαλύτερα αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων όπως το Corsair, το Hellcat και το Skyraider έγιναν διαθέσιμα. Πέρα από το αρχικό όραμα του πίσω από τη σχεδίαση του F4F το 1936, τα στιβαρά Hellcat και Corsair ήταν ικανά όχι μόνο ως καταδιωκτικά αλλά και με τους ισχυρούς κινητήρες τους, ήταν πλέον ικανά αεροπλάνα Δίωξης - Βομβαρδισμού. Το μικρότερο Hellcat φαινόταν να είναι ελάχιστα χρήσιμο για το μεταπολεμικό έθνος και εκατοντάδες Wildcat απλώς πετάχτηκαν στη θάλασσα στο τέλος του πολέμου.
Aircraft profile copyright Bertrand Brown, aka Gaetan Marie · further info americanheritagemuseum.org
Kamikazeoff Iwo Jima
Two kamikaze aircraft struck USS Bismarck Sea within two minutes of each other. Giftos had just returned from a mission. He was knocked unconscious, came to on a doomed ship and spent the night alone in rough seas.Δύο kamikaze χτύπησαν το USS Bismarck Sea μέσα σε δύο λεπτά το ένα από το άλλο. Ο Giftos μόλις είχε επιστρέψει από αποστολή. Έχασε τις αισθήσεις του, συνήλθε σε ένα καταδικασμένο πλοίο και πέρασε τη νύχτα μόνος του στη φουρτουνιασμένη θάλασσα.
- Ship
- Bismarck Sea
- Hull
- CVE-95
- Area
- Iwo Jima
- Sailors lost
- 318
The sinking of USS Bismarck Sea
On the evening of 21 February, the USS Bismarck Sea had just recovered her aircraft from a strike when a swarm of Japanese planes appeared. The escort carrier splashed one bomber, but another one crashed into the ship abeam of the aft elevator. The crash knocked four torpedoes onto the hangar deck, parted the elevator cables, and damaged the aft-fire main. The fire appeared controllable until its glow attracted a second Japanese plane which also crashed her just forward of the elevator well, killing or mortally wounding the entire fire-fighting party. This explosion buckled bulkheads and collapsed the decks in the ammunition clipping rooms, adding fuel to the fire. The planes on the hangar deck added gasoline to the holocaust. Soon, the flames raged out of control and a variety of ordnance began to explode, so the captain ordered the USS Bismarck Sea abandoned. In less than 30 minutes, her entire crew made it into the water. After many explosions and two hours of burning, the ship rolled over and sank. Rough seas, cold water, and Japanese strafing cost the lives of many members of the escort carrier's crew. Three destroyers and three destroyer escorts spent 12 hours picking up survivors, but 318 gallant sailors were lost.
The vessel was transformed into a fireball.
Giftos was one of those VF pilots who had just returned from a mission when the two kamikaze fighters smashed into the carrier within two minutes of each other. The vessel was transformed into a fireball. Giftos was knocked unconscious. When he came to, he began looking for a way off the doomed vessel. He was wearing a life jacket but soon came across a raft.
"Another guy came up and wanted the raft. I had my Mae West and I asked him if he knew how to operate the raft, which had to be inflated. He said 'no' so I said I'd show him."
Giftos urged the other sailor to climb down a knotted rope so they could reach a point where the raft could be safely inflated, but the man panicked halfway down, lost his grip, and fell and Giftos never saw him again. He spent the night being tossed on rough seas all alone. Then, a U.S. destroyer escort passed him and lowered a rope toward him.
"I missed the rope and they kept going. I realized that they couldn't stop because if they did they'd get hit by the Japanese subs."
Το βράδυ της 21ης Φεβρουαρίου, το USS Bismarck Sea είχε μόλις ανακτήσει τα αεροπλάνα του από μια αποστολή εγγύς υποστήριξης όταν εμφανίστηκε ένα σμήνος ιαπωνικών αεροπλάνων. Τα αντιαεροπορικά του αεροπλανοφόρου κατέρριψαν ένα βομβαρδιστικό, ωστόσο ένα άλλο έπεσε κοντά στον ανελκυστήρα της πρύμνης. Η συντριβή έριξε τέσσερις τορπίλες στο κατάστρωμα του υπόστεγου, διέλυσε τα συρματόσχοινα του ανελκυστήρα και προκάλεσε ζημιά στο πυροδιαμέρισμα της πρύμνης. Η φωτιά φάνηκε να ελέγχεται μέχρι που η λάμψη της έκρηξης προσέλκυσε ένα δεύτερο ιαπωνικό αεροπλάνο, το οποίο επίσης προσέκρουσε ακριβώς μπροστά από το φρεάτιο του ανελκυστήρα, σκοτώνοντας ή τραυματίζοντας θανάσιμα ολόκληρη την ομάδα πυρόσβεσης. Αυτή η έκρηξη λύγισε τα διαφράγματα με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν τα καταστρώματα πάνω στους χώρους αποθήκευσης πυρομαχικών, προσθέτοντας καύσιμα στη φωτιά. Τα αεροπλάνα στο κατώτερο κατάστρωμα του υπόστεγου πρόσθεσαν επιπλέον καύσιμα στο ολοκαύτωμα. Σύντομα, οι φλόγες διέφυγαν από κάθε έλεγχο και τα πυρομαχικά άρχισαν να εκρήγνυται, με αποτέλεσμα ο Κυβερνήτης να διατάξει την εγκατάλειψη του USS Bismarck Sea. Σε λιγότερο από 30 λεπτά, όλο το πλήρωμά βρισκόταν στη θάλασσα. Μετά από πολλές εκρήξεις και δύο ώρες καύσης, το πλοίο αναποδογύρισε και βυθίστηκε. Οι δύσκολες θάλασσες, το κρύο νερό και τα ιαπωνικά αεροπλάνα κόστισαν τη ζωή πολλών μελών του πληρώματος του αεροπλανοφόρου. Τρία αντιτορπιλικά και τρία αντιτορπιλικά συνοδείας επί 12 ώρες περισυνέλεγαν επιζώντες, ωστόσο χάθηκαν 318 θαρραλέοι ναυτικοί.
Το σκάφος μετατράπηκε σε πυρανάλωμα.
Ο Giftos ήταν ένας από τους πιλότους των καταδιωκτικών που μόλις είχαν επιστρέψει από μια αποστολή όταν οι δύο Kamikaze συνετρίβησαν πάνω στο αεροπλανοφόρο μέσα σε δύο λεπτά ο ένας από τον άλλο. Το σκάφος μετατράπηκε σε πυρανάλωμα. Ο Giftos χτυπήθηκε και παρέμεινε αναίσθητος. Όταν συνήλθε, άρχισε να ψάχνει μια διέξοδο από το καταδικασμένο σκάφος. Φορούσε σωσίβιο αλλά σύντομα βρέθηκε μπροστά σε μία λέμβο.
«Ένας άλλος άντρας ήρθε και ήθελε τη λέμβο. Είχα το Mae West μου και τον ρώτησα αν ήξερε πώς να λειτουργήσει τη λέμβο, η οποία έπρεπε να φουσκώσει. Μου είπε «όχι», οπότε είπα να του δείξω».
Ο Giftos παρότρυνε τον άλλο ναύτη να ανέβει σε ένα σχοινί με κόμπους, ώστε να φτάσουν σε ένα σημείο όπου η σχεδία θα μπορούσε να φουσκώσει με ασφάλεια, αλλά ο άνδρας πανικοβλήθηκε στα μισά του δρόμου, έχασε το κράτημα του και έπεσε και ο Giftos δεν τον ξαναείδε. Πέρασε τη νύχτα μόνος του στις δύσκολες αυτές θάλασσες. Στη συνέχεια, ένα αντιτορπιλικό συνοδείας των ΗΠΑ τον πλησίασε και κατέβασε ένα σχοινί προς το μέρος του.
«Μου έριξαν το σχοινί αλλά μου διέφυγε και συνέχισαν. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσαν να σταματήσουν, γιατί αν το έκαναν, μπορεί να τους χτυπούσε κάποιο ιαπωνικό υποβρύχιο».
Ώρες αργότερα, αφού η απειλή από ιαπωνικά υποβρύχια είχε περιοριστεί κάπως, ο Giftos επιβιβάστηκε σε μια ήδη υπερφορτωμένη λέμβο. Σύντομα, πλησίασε ένα άλλο αντιτορπιλικό το οποίο πέταξε εκ νέου ένα σκοινί. Αυτή τη φορά, κάποιος άρπαξε το σχοινί και οι επιζώντες άρχισαν την ανάβαση προς το κατάστρωμα του αντιτορπιλικού. Ο Giftos βοήθησε άλλους να ανέβουν στο σχοινί, αλλά όταν ήρθε η σειρά του, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να ανέβει επειδή η υποθερμία τον είχε αποδυναμώσει σοβαρά. Τελικά τα κατάφερε και επιβιβάστηκε στο αντιτορπιλικό όπου τον φρόντισαν, κρατώντας τον στεγνό και ζεστό. Εκεί έμαθε ότι περισσότεροι από 300 από τους 900 ναυτικούς που επέβαιναν USS Bismarck Sea είχαν σκοτωθεί από την επίθεση των Kamikaze.
The sinking of USS Bismarck Sea CVE-95
USS Bismarck Sea had just recovered her planes when, at 1730, she was ordered to scramble them again to intercept incoming bogeys which later proved to be friendly. After once again recovering her own planes, she found it necessary to take on three additional planes from other carriers and had to send four of her fighters below to the hangar deck without degassing them. This would prove to be a serious problem in the coming minutes. At about this time incoming raids were reported and, at 1845, the enemy planes were spotted approaching the ships. In the poor visibility at dusk, it was difficult to see them until a Betty was spotted making a low altitude run on Lunga Point. Gunners on the USS Bismark Sea took it under fire and shot it down. Although gunners on the USS Bismarck Sea had shot down a plane headed for Lunga Point, they missed another plane heading directly for the starboard side of their own carrier. Hits were scored on the plane from the time it was 1,000 yards out, but it could not be shot down. Its low-level attack made it impossible for the ship’s guns to depress sufficiently, so the final part of its run was unimpeded. The ship’s action report reveals:
This plane struck the ship abeam of the after elevator. On entering the ship it knocked four torpedoes from the starboard rack and scattered them about the hangar deck. The elevator cables were parted and the elevator fell to the hangar deck. The after-fire main was damaged. The conflagration station turned on the water curtains and sprinklers. There was no supply to the after curtain and sprinklers. This fire appeared controllable until a second heavy explosion occurred about two minutes later just forward of the elevator which killed a large number of the firefighters. Eyewitnesses report that this explosion was caused by a second plane that came through the flight deck and exploded among the fighters parked at that spot. These planes were full of gasoline and the fire became intense and uncontrollable. This second explosion blew the entire rear of the hangar deck out and bulkheads on the gallery deck were blown in. The decks of the clipping rooms above were apparently ruptured and a quantity of 20 or 40 mm ammunition, or both, began exploding and made the area untenable.
The entire aft end of the ship was on fire and the crew had little ability to extinguish the flames. It was obvious that she was doomed. Her CO, Capt. J. L. Pratt gave the order to abandon ship in 1905. Men went into the dark water, but it was not a good night for picking up survivors. Rough seas hampered recovery and Japanese planes strafed the men in the water. As the CO prepared to leave the ship it was rocked by a huge explosion, which may have been torpedoes cooking off. The stern section of the Bismarck Sea disappeared in the blast and the ship took a heavy list to starboard. She rolled over and sank at 2115. Her casualties included 119 dead and ninety-nine wounded.
Απόσπασμα από την αναφορά βύθισης του USS Bismarck Sea CVE-95
Το αεροπλάνο χτύπησε το πλοίο στο πίσω ανελκυστήρα. Μπαίνοντας στο πλοίο χτύπησε τέσσερις τορπίλες από το δεξί ράφι αποθήκευσης και τις σκόρπισε στο κατάστρωμα του υπόστεγου. Τα καλώδια του ασανσέρ κόπηκαν και ο ανελκυστήρας έπεσε στο κατάστρωμα του υπόστεγου. Ο αγωγός τροφοδοσίας του συστήματος κατάσβεσης με νερό σε εκείνο το τμήμα καταστράφηκε, ωστόσο λειτούργησε και ενεργοποίησε τις κουρτίνες νερού και τα σπρίνκλερ για την κατάσβεση. Ο κατεστραμμένος αγωγός όμως δεν επέτρεψε τη ροή του νερού προς το επόμενο πυροδιαμέρισμα και τις κουρτίνες και τα sprinkler που διέθετε. Παρόλα αυτά η φωτιά φαινόταν να ελέγχεται μέχρι που μια δεύτερη ισχυρή έκρηξη συνέβη περίπου δύο λεπτά αργότερα ακριβώς μπροστά από τον ανελκυστήρα σκοτώνοντας μεγάλο αριθμό πυροσβεστών. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι αυτή η έκρηξη προκλήθηκε από ένα δεύτερο αεροπλάνο που πέρασε από το κατάστρωμα και εξερράγη ανάμεσα στα καταδιωκτικά που ήταν σταθμευμένα σε αυτό το σημείο. Αυτά τα αεροπλάνα ήταν γεμάτα με καύσιμα και η φωτιά έγινε έντονη και ανεξέλεγκτη. Η δεύτερη αυτή έκρηξη ανατίναξε ολόκληρο το πίσω μέρος του υπόστεγου και τα διαφράγματα στο κατάστρωμα που βρισκόντουσαν οι αίθουσες ενημέρωσης ανατινάχτηκαν. Παράλληλα μια ποσότητα πυρομαχικών 20 ή 40 mm, ή και των δύο διαμετρημάτων άρχισαν να εκρήγνυται καθιστώντας την περιοχή απροσπέλαστη».
After the war
- V-5Aviation cadet, 1942
- WingsEnsign, May 1944
- FM-2VC-86 Wildcat
- CVE-95Sunk, Feb 1945
Giftos was awarded the Distinguished Flying Cross and an Air Medal with five Gold Stars and many campaign ribbons. He was discharged as a Lieutenant, Junior Grade, and returned to his native Pittsfield after the war. Mr. Giftos was president and director of the former Giftos Brothers Inc. from 1945 to 1982. He also married his sweetheart, also Greek American, Theodora Korontjis. When Giftos Brothers bought Kaufman Bros. Wholesale Candy in 1948, he launched the company's vending division, which he headed until his resignation on June 8, 1982. From 1983 to 1987 he served as district manager of Coca-Cola's foodservice division. He was a member of the National Automatic Vending/Merchandising Association, the Veterans of Foreign Wars, where he served as commander from 1997 to 1998, the Disabled American Veterans, the Lanesborough American Legion, the Mystic Lodge of Masons, the Country Club of Pittsfield and the Berkshire Hills Country Club. He was a Rotary Club member since 1968, serving as its president in 1975 and 1976, and receiving its Paul Harris fellowship award for exemplifying the spirit and ideals of Rotary. He served on the board of directors of the Pittsfield YMCA and on its building and property committees. He also served in the special gifts division of United Way and on the Lanesborough Police Commission. Bill has a son, Dr. Dean A. Giftos of Nashua, N.H., a daughter, Helen G. Hodgins of Nashua, and five grandchildren. He passed away at his home in 2005.
Ο Giftos τιμήθηκε με τον Διακεκριμένο Σταυρό του Ιπταμένου και το Αεροπορικό Μετάλλιο με πέντε Χρυσά Αστέρια και πολλά διάσημα επιχειρήσεων. Αποστρατεύτηκε ως Ανθυποπλοίαρχος (Ι) και επέστρεψε στην πατρίδα του, στο Pittsfield μετά τον πόλεμο. Ο κ. Vasileios ήταν πρόεδρος και διευθυντής της πρώην Giftos Brothers Inc. από το 1945 έως το 1982. Παντρεύτηκε επίσης την αγαπημένη του, επίσης Ελληνοαμερικανίδα, Theodora Korontjis. Όταν η Giftos Brothers αγόρασε την Kaufman Bros. Wholesale Candy το 1948, ίδρυσε το τμήμα πωλήσεων της εταιρείας, στο οποίο ήταν επικεφαλής μέχρι την παραίτησή του στις 8 Ιουνίου 1982. Από το 1983 έως το 1987 υπηρέτησε ως διευθυντής περιοχής του τμήματος υπηρεσιών τροφίμων της Coca Cola. Ήταν μέλος του National Automatic Vending/Merchandising Association, του Veterans of Foreign Wars, όπου υπηρέτησε ως διοικητής από το 1997 έως το 1998, στους Αμερικανούς Βετεράνους με ειδικές ανάγκες, στην Αμερικανική Λεγεώνα του Lanesborough,στη Mystic Lodge of Masons, στο Country Club του Pittsfield και στο Berkshire Hills Country Club.
Ήταν επίσης μέλος του Rotary Club από το 1968, όπου υπηρέτησε ως πρόεδρος το 1975 και το 1976 και έλαβε το βραβείο υποτροφίας Paul Harris ως πρότυπο του πνεύματος και των ιδανικών του Rotary. Υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο του Pittsfield YMCA και συγκεκριμένα στις επιτροπές που αφορούσαν τα κτίρια και την περιουσίας του. Υπηρέτησε επίσης στο τμήμα ειδικών δωρεών της United Way και στην Αστυνομική Επιτροπή του Lanesborough. Ο Bill έχει έναν γιο, τον Dr. Dean A. Giftos από τη Nashua, N.H., μια κόρη, την Helen G. Hodgins επίσης στη Nashua και πέντε εγγόνια. Απεβίωσε στο σπίτι του το 2005.
The dangers of carrier operations
Although we couldn’t find any reference regarding the accident above the sequence of the following photos are representative of the dangers faced by the pilots and sailors on the decks of the USN Carriers. USS Bismarck Sea (CVE-95) flight deck photos were taken on 19 December 1944. An FM-2 Wildcat aircraft N27, coming in for a landing, either missed or broke an arresting hook and crashed into planes parked on the bow. Here N27 piloted by Ensign Francis Goedert has crashed into N33 with Robert G. Broadbent, pushing it over the bow. N27 also went over the bow. Both pilots lost, Broadbent either jumped or was thrown away from the flight deck. Neither body was ever found. Also, Ensign Woods is seen lying on the deck amid the flying wreckage of planes. (National Archives Collection)Αν και δεν μπορέσαμε να βρούμε καμία αναφορά σχετικά με το ατύχημα της πρώτης φωτογραφίας, η ακολουθία των παρακάτω φωτογραφιών είναι αντιπροσωπευτική των κινδύνων που αντιμετώπιζαν οι πιλότοι και οι ναυτικοί στα καταστρώματα των αεροπλανοφόρων του Αμερικανικού Ναυτικού. Οι φωτογραφίες από το κατάστρωμα του USS Bismarck Sea (CVE-95) τραβήχτηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 1944. Ένα αεροσκάφος FM-2 Wildcat, συγκεκριμένα το N27, το οποίο κατα την προσνήωση , είτε έχασε είτε έσπασε το άγκιστρο ανάσχεσης και έπεσε στα σταθμευμένα αεροπλάνα στην πλώρη του CVE-95. Το N27 συνετρίβη στο N33 σπρώχνοντάς το πάνω από την πλώρη με αποτέλεσμα και τα δυο να καταλήξουν στη θάλασσα. Ο Σημαιοφόρος (Ι) Woods, πιλότος του N33, φαίνεται να βρίσκεται ξαπλωμένος στο κατάστρωμα ανάμεσα στα συντρίμμια των αεροπλάνων. (National Archives)
Honors & remembrance
Giftos was awarded the Distinguished Flying Cross and an Air Medal with five Gold Stars and many campaign ribbons.
Distinguished Flying Cross
For heroism and extraordinary achievement in aerial flight over the Philippine Islands, 12–14 January 1945.
Air Medal
With five Gold Stars, awarded for every five combat missions.
Composite Squadron 86
VC-86 aboard USS Bismarck Sea (CVE-95), the last US aircraft carrier sunk by enemy action.
Acknowledgements & sources
Research draws on the Giftos family archive, his officer military personnel file, the war diaries and action report of USS Bismarck Sea, and contemporary newspapers.
Special thanks to Dean Giftos, son of Vasileios C. Giftos, and to Gregg Easterbrook for his help. Photographs: Dean Giftos Archive, Gregg Easterbrook Archive and the US National Archives. Aircraft profile by Bertrand Brown, aka Gaetan Marie.
Sources
- 1George Chalkiadopoulos correspondence with Dean Giftos.
- 2Vasileios C. Giftos Enlisted Officer Military Personnel File
- 3Vasileios C. Giftos FOIA Enlisted Officer Military Personnel File
- 4USS Bismarck Sea War Diary 5/20/44 to 6/30/44
- 5USS Bismarck Sea War Diary 7/1-31/44
- 6USS Bismarck Sea War Diary, 8/1-31/44
- 7USS Bismarck Sea War Diary, 9/1-30/44
- 8USS Bismarck Sea War Diary, 10/1-31/44
- 9USS Bismarck Sea War Diary, 11/1-30/44
- 10USS Bismarck Sea War Diary, 12/1-31/44
- 11Action Report USS Bismarck Sea off Iwo Zima, 21 February 1945, including circumstances of the resultant sinking of the ship.
- 12Report of Air Operations in support of the assault in the Lingayen Gulf, Luzon Philippines, 1/6/45 - 1/17/45.
- 13The Berkshire County Eagle, Wed., Sep. 1, 1943 issue
- 14The Berkshire County Eagle, Wed., May 24, 1944 issue
- 15Naval History and Heritage Command Ship History, Bismarck Sea
- 16Escort Carrier of the Second World War: Combustible, Vulnerable and Expendable, David Wragg, Pen and Sword Maritime; Illustrated edition (September 19, 2005), ISBN-13: 978-1844152209.
- 17https://www.berkshireeagle.com/
- 18https://www.navsource.org/
- 19https://www.military.com/history/uss-bismarck-sea-was-last-commissioned-us-aircraft-carrier-sunk-enemy.html
- 20https://www.americanheritagemuseum.org/aircrafts/grumman-fm-2-wildcat/
A research project under the auspices of KERM C.L.C.
© 2017-2026 Dimitris Vassilopoulos - All Rights Reserved
